21.31
Vrijdag 30 juli 2026
1. Meditatie:
De verzwegen “neveneffecten” van de huidige euthanasiepraktijk
Na onze vorige overweging over “een goede zorg” voor een “goede dood” willen we er nog twee aan toevoegen. Eerst handelen we over de negatieve, meestal verzwegen aspecten van de huidige euthanasiepraktijk om daarna de mogelijkheden van de goede palliatieve zorg in het licht te stellen.
In de huidige openbare opinie en de media worden de euthanasiewet en praktijk overwegend positief voorgesteld als een “waardig sterven”, dat recht doet aan de persoonlijke beslissing. Artsen die hieraan meewerken worden geprezen omdat ze het verlangen van de patiënt respecteren. Is dit werkelijk zo? Om hierop te antwoorden putten we uit de getuigenissen, verzameld door prof. Devos (1).
De praktijk van euthanasie lijkt op een stroom die steeds meer buiten zijn oevers treedt. Deze wordt te vlug aangeboden, ook wanneer ze illegaal is (blz. 31 a.w.). De verdedigers ervan doen graag beroep op het absolute zelfbeschikkingsrecht van de patiënt. Dit is echter een mythe, die geen enkele steun heeft in de werkelijkheid. Wie dit toch voor zich opeist moet zich even afvragen welke inspraak hij gehad heeft in de allerbelangrijkste aangelegenheden van zijn eigen leven: tijd, plaats en omstandigheden van zijn eigen ontstaan.
Of we fysisch sterk of zwak zijn, intellectueel begaafd of niet, muzikaal, technisch, handig of niet, rijk of arm…in niets hadden we ook maar de minste inspraak, zelfs niet in het feit van ons bestaan zelf. Wie hierover ernstig nadenkt en dan een absoluut beschikkingsrecht voor zich opeist, kan niet anders dan ofwel volkomen gek worden, ofwel dankbaar zijn leven aanvaarden als een geschenk, een mysterie dat hem van boven wordt toevertrouwd.
Wie de mythe van het absoluut beschikkingsrecht toch vasthoudt zal ieder lijden en sterven als “ondraaglijk” en “onmenselijk” beschouwen, terwijl ze in feite nodig zijn voor onze omvorming tot het beeld van Christus, om zo weer de gelijkenis van God te kunnen terugwinnen. Zeker, we moeten alles doen om zelf gezond te blijven of te worden en anderen helpen gezond te leven en hun lijden te verlichten. Uiteindelijk horen lijden en sterven echter bij ons menszijn en zijn zelfs nodig voor ons definitief geluk.
Dokters die euthanasie plegen worden veelal in de openbare opinie geprezen. Gemakkelijk wordt gezegd dat zij medelijden betonen met hun patiënt, dat zij respect hebben voor zijn/haar mening, dat zij verdraagzaam zijn … Is dit werkelijk zo? Is een dokter die euthanasie pleegt geen deserteur, die voor zijn eigenlijke taak van verzorger en begeleider tot het einde, op de vlucht slaat?
Is hij niet een technieker die de praktische vraag van zijn klant uitvoert of een functionaris in dienst van een mensonwaardige wet? Hij durft de confrontatie niet aan met het mysterie van het leven, het lijden en de dood. Hij ontvlucht zijn persoonlijke verantwoordelijkheid van zorgdrager voor het leven.
Is dit bovendien niet een nieuwe vorm van paternalisme in de geneeskunde, wat men juist in onze tijd wil vermijden? Omdat men zijn onmacht tegenover het sterven van zijn patiënt niet kan erkennen, wordt hij/zij eenvoudigweg gedood. Als hij op de euthanasievraag ingaat, zegt hij dan niet aan zijn patiënt: inderdaad, je bent niets meer waard? Tenslotte zijn er ook dokters die voor euthanasie zijn, maar deze zelf niet willen uitvoeren. Waarom?
Verder zijn er nog andere veelzeggende tekenen. Waarom wordt euthanasie achteraf genoteerd als “natuurlijke dood” (een staatsleugen!) en waarom mag de naam van de dokter die euthanasie pleegt anoniem blijven? Als dit zulk een goede medische daad zou zijn, waarom moet ze dan verborgen blijven? Heeft de wetgever, die ervoor zorgde dat het doden “wettig” werd, toch ergens twijfels of wroeging?
En dan de onverwachte getuigenissen van dokters die euthanasie plegen! Een doktores maakte zich al vroeg vertrouwd met de euthanasiepraktijk maar telkens ze euthanasie pleegde was ze drie dagen ziek (blz. 21). Een dokter die euthanasie pleegt, bekent met tranen in de ogegelaatn dat hij ’s nachts soms met angstzweet wakker wordt en voor zich het ziet van hen die hij doodde (blz. 193). En hoe macaber kan de sfeer zijn bij euthanasie (blz. 195). Er is inderdaad een groot verschil tussen het doden van iemand en hem/haar laten sterven.
“Na euthanasie is er een ijzige stilte op de dienst” (blz. 184).
Tot onze blijde verrassing wordt aan het gedachtengoed van Viktor Frankl (+ 1997) in dit boek uitvoerig aandacht besteed (blz. 158-173). Hij is de stichter van de derde Weense school, de logotherapie, die zich niet wil verliezen in de zin van een of andere therapie, maar een therapie van de zin van het leven wil aanbieden. In het concentratiekamp kwam hij tot de overtuiging dat ieder leven onvoorwaardelijk zinvol is.
Hij koestert de gedachte van Dostojewski, nl. dat men zijn lijden waardig moet zijn. Hij is ook een meester in het relativeren en in de humor. Volgens hem heeft de dieptepsychologie vooral hoogte nodig. In de verantwoordelijkheid voor eigen daden ligt voor hem de waardigheid van het menselijk handelen. Daarom stelt hij voor dat de VS aan de westkust het standbeeld van de “verantwoordelijkheid” zouden moeten oprichten tegenover het standbeeld van de “vrijheid” aan de oostkust.
Het laatste hoofdstuk van het genoemde boek handelt over “Euthanasie: achter de schermen” en ontmaskert de gedachte dat euthanasie een zacht, vredig sterven zou zijn. Hoe is het mogelijk dat men zulke waangedachte kan blijven koesteren? Laten we kijken naar de natuur.
Een zomer met 30° gaat ook maar geleidelijk over naar de zachte herfsttijd en tenslotte naar een winter van -10 °. Hoe kan een onmiddellijk, brutaal afbreken van een mensenleven wel zacht en vredig zijn? Een geliefde die met een glimlach de dodelijke spuit krijgt en uiteindelijk met een krampachtige grijns sterft, volstaat om te beseffen dat deze euthanasie iedere beschaving en ieder mens onwaardig is.
(1) Timothy DEVOS e.a., Euthanasie, l’envers du décor. Réflexions et expériences de soignants, Préfaces de Jacques Ricot et de Herman De Dijn, Editions Mols, 2019 (met achteraan een klein lexicon met uitleg over de betekenis van de verschillende termen). Hiervan is ook een Nederlandse vertaling: Euthanasie: een ander verhaal. Ervaringen en reflecties van zorgverleners, Pelckmans, Kalmthout, 2021.
P. Daniel
2. Kerk en wereld
Zeer merkwaardig! Onder de 91 kloosters die de laatste 20 jaar in Frankrijk gesloten werden, is er geen enkel dat het Latijn gebruikte in de liturgie!
Tot 2015 werden er ongeveer vier kloosters per jaar gesloten, van allerlei ordes en congregaties. Nu is dat ongeveer een tiental per jaar. In 2007 waren er 244 kloosters die het Frans gebruikten, 36 die Frans en Latijn gebruikten en 23 die exclusief het Latijn handhaafden in de liturgie. Het percentage dat gesloten werd bedroeg respectievelijk: 34 %, 19 %, 0 %! https://lesalonbeige.fr/en-20-ans-91-monasteres-ont-ferme-aucun-chez-ceux-dont-loffice-est-exclusivement-en-latin/
***Het woord “modern” wordt meestal voor niets anders gebruikt dan voor de oude illusies van het verwerpen van het goddelijk gezag, …
… het streven naar zelfbeschikking en de waanidee dat het menselijke geluk ligt in het vervangen van de oude morele normen en de oude spiritualiteit door morele relativiteit en “inclusiviteit”. Prediker wist het al: “Wat geweest is zal weer zijn. Wat gebeurd is zal weer gebeuren: nieuw is er niets onder de zon” (Prediker 1, 9).
“Modern” wil de indruk wekken van vooruitgang, vrijheid, een hogere ontwikkeling dan voorheen, maar geraakt meestal niet verder dan materiele en soms verbluffende technische ontwikkeling. De oude verleiding in het aards paradijs komt telkens terug: “mensen willen zich van God bevrijden, zelf goed en kwaad bepalen en de menselijke wijsheid boven de goddelijke wijsheid stellen”.
Het joodse volk wilde al zijn eigen, unieke roeping verwerpen en eiste dat het een koning zo krijgen “zoals alle andere volken” (1 Samuel 8, 5). Het was een verwerpen van God. “De geschiedenis toont een streven naar vernieuwing, gedreven door hoogmoed, los van de goddelijke wijsheid, wat tot verwoesting leidt”. Modernisme wil een politieke hervorming, God wil het eeuwige heil geven door berouw, bekering, verzoening en een nieuwe geboorte.
“Er is een wezenlijk verschil tussen wat nooit verandert – de Openbaring, Gods gezag en macht – en wat wettelijk kan evolueren, zoals de uitdrukkingsmiddelen, de technologie, de methoden van evangelisatie opdat dezelfde boodschap op een verstaanbare en actuele wijze zou meegedeeld worden”.
“De Bijbel moet in wezen niet opnieuw geactualiseerd worden. Het Woord Gods moet geloofd en moedig toegepast worden. Wie echter gehecht blijft aan absolute waarden in een relativistische samenleving zal onvermijdelijk beschouw worden als verouderd en onverdraagzaam. Dat is de historische prijs voor de trouw”: https://lesalonbeige.fr/la-vie-chretienne-victorieuse-le-modernisme-nest-pas-moderne/
***Het synodale proces in de Kerk, autoritair ingezet door Franciscus en verdergezet door Leo XIV, is volgens sommige bisschoppen een doodlopende weg.
De benedictijnermonnik en hulpbisschop Marian Eleganti (Chur, Zwitserland) gaf uitgebreide kritiek op hen die er zo ijverig voor werken.
“Ze denken dat ze de Heilige Geest kunnen kanaliseren en dat Hij de weg naar de gelovigen zou inslaan via de door hen aangelegde pijpleidingen”.
Ze tasten de onwrikbare morele leer aan en willen vooral homoseksualiteit normaliseren. Ze willen het wezenlijk verschil tussen ambtelijk en algemeen priesterschap uitwissen. Kortom:
“Tot nu toe heeft het inderdaad niets opgeleverd, behalve fulltime drukte, een overdaad aan woorden en richtlijnen, maar geen bovennatuurlijk leven in de harten van de gelovigen”.
Mgr R. Mutsaerts, hulpbisschop van ’s Hertogenbosch (Nederland) vat zijn bedenkingen aldus samen:
“De noodzakelijke correctie bestaat uit een duidelijke rangorde. Christus komt vóór het proces; openbaring vóór ervaring; geloof vóór opinie; het apostolische ambt vóór bestuurlijke participatie; heiligheid en bekering vóór institutionele representativiteit. Consultatie kan de herder helpen, maar zij verleent hem niet zijn gezag.
De gelovigen moeten worden gehoord, maar het geloof wordt niet door stemming vastgesteld. De Kerk mag samen op weg zijn, maar alleen omdat zij reeds een ontvangen Weg kent: Jezus Christus, dezelfde gisteren, heden en in eeuwigheid. Het is tijd om een punt te zetten achter deze malheur”.
https://vitaminexp.blogspot.com/2026/07/synodaal-proces-een-doodlopende-weg.html
***
Een kruis in de Gironde (Frankrijk) dat temidden van de vlammenzee overeind bleef!
3. Enkele foto’s
De gewone werkzaamheden… en een zondagnamiddaguitstap samen met een jong gezin
Altijd weer geraakt door de schoonheid van het eenvoudige leven. Zelfvoorzienend en trots op het product dat gemaakt wordt of is gegroeid op de akkers.
Mooi.
Dank ook voor het artikel over euthanasie. Palliatieve sedatie wordt ook vaak toegepast en is voor mij ook niet correct.
Hartelijke groet,
Monique Captijn