21.20
Vrijdag 15 mei 2026
1. Meditatie: Sterven met de vreugde van de verrijzenis
Is het mogelijk dat een jongen op 15-jarige leeftijd aan een zeer agressieve, pijnlijke leukemie sterft zonder angst of droefheid en met een blije glimlach? De eerste heilige van ons derde millennium heeft het getoond.
Carlo Acutis
Carlo Acutis (1991-2006) werd geboren in Londen uit welstellende Italiaanse ouders die daarna terugkeerden naar Italië en zich in Milaan vestigden. Hoewel ze kerkelijk gehuwd waren, leefden ze niet religieus en gingen niet naar de kerk. Carlo leidde hen tot geloof. Een Hindoe die in het gezin als knecht werkte, bracht hij eveneens tot geloof. Deze liet zich dopen zoals daarna ook zijn vriend en zijn moeder. Carlo wilde graag computerprogrammeur worden en engageerde zijn familie en vrienden om een website te maken van de gerapporteerde eucharistische wonderen, waarmee hij enkele dagen voor zijn dood klaar was. Hij was van kleins af gepassioneerd door de heilige Eucharistie.
Er zijn vele bijzonderheden in het korte leven van deze jongen: zijn levendig besef van Jezus’ liefde, zijn gedrevenheid om zijn omgeving hiervoor warm te maken, zijn voortdurende drang om te bidden en te aanbidden, zijn oprechte liefde voor armen, zieken, gehandicapten en kinderen die verstoten werden… De priester die voorging in de begrafenis vertelde dat Carlo iedere morgen om 5.00 u opstond om de Eucharistie mee te vieren vooraleer naar school te gaan, dat hij iedere vrijdag vastte voor de zondaars, dat hij uren doorbracht in aanbidding geknield voor het Allerheiligste Sacrament en dat hij hem drie weken geleden vertelde dat hij weldra zou sterven.
Zeven jaar na zijn sterven op 12 oktober 2006, in 2013 opende het aartsbisdom van Milaan het proces van zaligverklaring van Carlo Acutis. Daarvoor werd in 2018 zijn lichaam opgegraven. Pater Jozef, die voorging in de begrafenisdienst getuigde : «12 jaar zijn verlopen en zijn lichaam is bijna helemaal bewaard”. En 14 jaar na zijn dood, op 10 oktober 2020, werd Carlo Acutis zaligverklaard. Op 7 september 2025 werd hij door paus Leo XIV heilig verklaard. Als patroon van het internet wordt hij vereerd.
We geven hier het getuigenis van de parochiepriester die bij hem was toen hij stierf (1). Het kan ons een rijker inzicht geven in wat sterven eigenlijk is, de aardse eindervaring van ons allen.
Getuigenis van de parochiepriester.
Het sterven van de 15-jarige Carlo Acutis is gepaard gegaan met onmiskenbare wondere gebeurtenissen. De parochiepriester, pater Marcello Bellini, die hem de ziekenzalving toediende heeft een uitvoerig verslag geschreven over hetgeen hij in de nacht van 12 oktober 2006 en de daarovolgende morgen heeft meegemaakt in kamer 307 van het hospitaal San Gerardo in Monza (Milaan, Italië). Hij getuigt dat het zijn inzicht heeft veranderd van hetgeen hij dacht te weten over dood, heiligheid en de grens tussen het hier en het hiernamaals.
Zijn ouders Andrea en Antonia waren bedroefd en weenden maar behielden toch een sereniteit. “Carlo zelf was bleek en kaal wegens de chemotherapie. Hij was mager en lag aan monitoren en buisjes maar had een oprechte glimlach op zijn gelaat”. Hij had geen schrik, weende niet en was volkomen in vrede. Drie weken geleden had Carlo aan zijn biechtvader verteld dat God hem geopenbaard had dat hij weldra zou sterven, maar dat daardoor vele jongeren de liefde voor Jezus zouden ontdekken.
Aanwezigheid van de heilige Geest en Maria
Bij de ziekenzalving kwam er een warmte uit zijn handen als een onzichtbare energie. Ook de ouders hadden diezelfde ervaring. Carlo zei:
“Mama, papa, p. Marcello, wees niet bang. Dat is de aanwezigheid van de heilige Geest. Hij is nu in deze plaats bij ons. Hij was er altijd al, maar nu kan ik Hem sterker waarnemen, omdat ik dichter bij de hemel ben”
Daarna vertelde Carlo aan de parochiepriester dat hij drie dagen geleden Maria gezien had en dat ze op de plaats stond waar hij nu staat.
“Ze was mooier dan het mooiste op aarde. Ze zei me dat mijn lijden niet zinloos is. Ze toonde me dat mijn dood het begin zal zijn van mijn ware zending: door mijn kortstondig leven zal God miljoenen jongeren, die verwijderd zijn van de Eucharistie, aanraken”.
God is echt in de Eucharistie
Ondertussen was middernacht al voorbij en de uren volgden elkaar op. De dokters hadden gezegd dat hij de morgen niet meer zou halen. Carlo bleef echter wakker. Hij zei dat we geen schrik moesten hebben, dat sterven een terugkeren is naar Jezus, die we liefhebben. Hij sprak over zijn internet-passie en zijn project van de eucharistische wonderen. “De Eucharistie is onze autosnelweg naar de hemel. Telkens wanneer we de heilige communie ontvangen raken we de hemel… Indien de mensen werkelijk beseften dat God zelf daar aanwezig is, dan zouden de kerken dag en nacht vol zitten”. Hoewel zijn lichaam aan het sterven was, bleef zijn geest vervuld van een apostolische ijver.
Vanaf 5 uur ’s morgens begonnen de monitoren drukker te piepen. Carlo sloot even de ogen en vroeg toen het gordijn open te schuiven omdat hij nog éénmaal de opgaande zon wilde zien: “Het is magnifiek… Iedere dag is een geschenk”. Vanaf 5.45 u begon Carlo zeer moeizaam te ademen. Een verpleegster zei aan de priester: “Je kunt nu de laatste gebeden bidden. Er resten nu slechts enkele minuten”. De ogen van Carlo begonnen plots te schitteren als met een licht van binnenuit. Hij vroeg:
“Zien jullie het ook?... De engelen. Ze zijn hier. Ze zijn zo talrijk. Ze vullen heel deze plaats van de vloer tot het plafond in schitterende witte gewaden. Ze zingen…hun gezang is zo mooi als duizenden koren… De engelen zeggen me dat het tijd is. Jezus wacht me op en de Maagd Maria is daar ook. Ze staat aan het venster. O, wat is ze mooi. Haar gelaat schittert als de zon. Ze lacht me toe, reikt me de hand en nodigt me uit om met haar te vertrekken”.
Als allerlaatste wens vroeg hij om de heilige Communie nog te mogen ontvangen. De priester ging naar de kapel en gaf hem de heilige Communie. Het gezicht van Carlo straalde met een hemels, bovennatuurlijk licht. Zijn lippen bewogen als voor een stil gebed. Dan keek hij naar het plafond en zei:
“Het is zo mooi. Mooier dan ik me had voorgesteld. Wees niet bang. De hemel is echt. Jezus is echt. De liefde van God is veel groter, veel dieper dan we ons kunnen voorstellen. Wees niet bang van de dood. Het is juist een deur die zich opent voor de oneindige liefde”. De priester zag hoe Carlo glimlachte terwijl hij stierf en getuigt: “Het was de mooiste, meest vredevolle en schitterende glimlach die ik ooit heb gezien”.
Een sterven zonder angst of droefheid
Carlo Acutis is gestorven op 13 oktober 2006 om 6.37 u. De priester getuigt: “Op het ogenblik van Carlo’s sterven heb ik gevoeld hoe een aanwezigheid de kamer verliet… tegelijk werd de plaats vervuld van een diepe vrede, als van een lichtende en vreugdevolle overwinning”.
“Het gelaat van Carlo na zijn sterven vertoonde geen enkel teken van lijden, geen enkel teken van de verschrikkelijke pijn, veroorzaakt door de leukemie. Integendeel, het had een serene glimlach alsof hij iets wonderbaarlijks gezien had. De gelaatstrekken waren helemaal ontspannen en in volledige vrede. Er was geen teken te bespeuren van spanning, vrees of angst. Het was alsof hij sliep na een gelukkige, voltooide dag en niet alsof hij gestorven is na een verschrikkelijke, agressieve ziekte”.
Genezingen
Drie dagen later, op 15 oktober volgde de begrafenis in de kerk van de Heilige Maria te Milaan. Ze was afgeladen vol met meer dan 500 aanwezigen en er was niets van een begrafenisstemming.
Na de Eucharistie wilden vele mensen de witte kist nog even aanraken als laatste afscheid. Op dat ogenblik verspreidde zich een heerlijke geur als van vanille en rozen, maar zachter en zuiverder. Mensen zeiden: “Ruik jij dat? Vanwaar komt dat? Het is alsof de hemel open is”. Daarna hadden niet minder dan drie wonderlijke genezingen plaats, die medisch en kerkelijk werden bevestigd.
Een oudere vrouw die al 30 jaar aan cataract leed, deed haar zware bril af en riep: ”Ik kan zien. Ik kan helder zien”. Een jonge man die leed aan hernia in de rug en nauwelijks kon gaan, richtte zich op en wandelde zonder pijn. Een klein meisje dat sinds haar geboorte leed aan een huidziekte zag plots dat haar littekens verdwenen waren terwijl haar moeder haar dicht bij de kist hield.
Dit nieuws verspreidde zich in heel Milaan. De plaatselijke pers gaf er verslag van. Dokters gaven interviews en verklaarden dat ze voor deze genezingen geen enkele medische uitleg hadden. Alles werd gedocumenteerd, gefotografeerd en geverifieerd.
Besluit
Toen Jezus in zijn eigen dorp Nazareth terugkeerde, ging Hij naar de synagoge en onderrichtte het volk. Er waren dorpelingen die hun hart wijd openden en vol blijdschap zijn woorden vol wijsheid en waarheid ontvingen. Toch kregen na-ijver en jaloezie de overhand. De mensen namen aanstoot aan zijn schitterend onderricht, aan zijn wonderen en optreden: “Hij kon daar geen enkel wonder doen, behalve dat hij een klein aantal zieken genas die Hij de handen oplegde. Hij stond verwonderd over hun ongeloof” (Marcus 6, 5-6)
Het leven en vooral het sterven van de 15- jarige Carlo kan weerstand en kritiek opwekken. Sommigen zullen zeggen dat hij uitzonderlijk vlug heilig verklaard is omdat hij uit een rijke familie kwam. Anderen zullen iets anders opwerpen. De waarheid is dat zijn leven en sterven ons duidelijk maakt dat hetgeen het katholieke geloof ons leert gewoon echt is. Wie oprecht streeft naar een levendig geloof zal de geestelijke werkelijkheid van Gods overweldigende liefde, de aanwezigheid van de heilige Geest, van Maria en van de engelen werkelijk reeds hier op aarde kunnen waarnemen.
(1) https://www.facebook.com/share/1FsjQEEytT/?mibextid=wwXIfrhttps://newshub360s.com/lananh8386/le-pretre-qui-a-beni-carlo-acutis-a-revele-ce-quil-a-vu-et-cest-incroyable/?fbclid=IwY2xjawRe6K9leHRuA2FlbQIxMABicmlkETF1cllpajA1aDF1NEdEWTNyc3J0YwZhcHBfaWQQMjIyMDM5MTc4ODIwMDg5MgABHkh-O_K7zNE9pxyEDoyZlIxzTZaQXWq6abkLpqj-KLY-wfVba98ZOZPgkcLg_aem_89HZRnTX0XsJiI6T17SHXA
P. Daniel
2. Apologie: Hoe spreek je met atheïst over Jezus (14)
Drie-Eenheid (II): Is de Vader groter dan Jezus?
Inleiding
In onze studie over hoe we het geloof kunnen delen met een atheïst of agnost, zijn we aangekomen bij het grootste christelijke geloofsdogma: de Drie-eenheid.
Vorige week zagen we dat we niet verbijsterd hoeven te zijn dat we de Drie-eenheid niet volledig kunnen bevatten. De natuur van God – als Schepper – verschilt nu eenmaal van onze natuur als schepping. Het is dan ook niet uitzonderlijk dat Zijn wezen bovennatuurlijk is.
Wat leert de Drie-eenheid precies? God is één goddelijk wezen (één natuur) in drie personen: de Vader, de Zoon en de Heilige Geest. In de schepping vinden we nergens één wezen dat uit meerdere personen bestaat – maar God staat nu eenmaal boven de schepping.
De Vader, de Zoon en de Heilige Geest zijn volgens de Bijbel alle drie volledig goddelijk. Zij delen dezelfde goddelijke natuur. Toch lezen we in de Schrift iets dat op het eerste gezicht spanning lijkt op te roepen. Jezus zegt:
“De Vader is groter dan Ik”
“Als jullie echt van Mij hielden, zouden jullie blij zijn dat Ik naar de Vader ga, want de Vader is groter dan Ik.” (Johannes 14:28)
Op het eerste gezicht lijkt deze tekst te zeggen dat Christus minder is dan de Vader – en dus niet goddelijk. Maar klopt die conclusie? Moeten we hieruit afleiden dat Jezus een schepsel is? Moeten we concluderen dat het dogma van de Drie-eenheid wankel is? Is Jezus goddelijk, of is Hij niet meer dan een grote profeet – wat de Drie-eenheid volledig zou ondermijnen?
Apologeet Sam Shamoun legt uit (1):
De Context
We kunnen een vers niet buiten zijn context beoordelen. Om te begrijpen wat Jezus hier zegt, moeten we het hele hoofdstuk doorlopen – waarin duidelijk blijkt dat Jezus beweert goddelijk te zijn.
Jezus is de tweede persoon van de Drie-eenheid – in die zin is de Vader groter dan Hij, hoewel Hij dezelfde goddelijke natuur deelt met de Vader: “Geloof je niet dat Ik in de Vader ben en de Vader in Mij is?” (Johannes 14, 10).
De volgende analogie kan helpen:
Is je baas groter dan jij? Ja, hij heeft meer gezag. Iemand kan groter zijn dan jij, hetzij in gezag, hetzij in natuur. Ben jij meer waard in de ogen van God dan je hond? Ja.
Je baas is groter dan jij in gezag, maar niet in natuur – jij bent groter dan je hond in natuur. Zegt Jezus nu “mijn Vader is groter dan Ik” in natuur of in gezag? We moeten de context in dit hele hoofdstuk 14 doornemen om daarachter te komen. Laten we deze verzen ook vergelijken met de islam en het jodendom: de islam ziet Jezus als een gewone profeet (niet-goddelijk), terwijl het jodendom Hem zelf niet als profeet accepteert.
De Weg, de Waarheid en het Leven
“Jezus zei tegen hem: ‘Ik ben de weg, de waarheid en het leven. Niemand komt tot de Vader dan door Mij’” (Johannes 14, 6).
In de islam is een van de namen van Allah “de Waarheid”. Volgens de islam mag je geen van de eigenschappen van Allah aan een schepsel toekennen. De weg, de waarheid en het leven zijn goddelijke eigenschappen. Nergens in de Koran of in het Oude Testament worden deze eigenschappen aan een profeet gegeven. Jezus beweert hier dat deze eigenschappen van Hem zijn, wat impliceert dat Hij goddelijk is.
Alleen God verhoort gebeden? Hier verhoort Jezus ze
Wat verderop zegt Jezus: “Wat je ook vraagt in Mijn naam, dat zal Ik doen, opdat de Vader verheerlijkt wordt in de Zoon. Als je Mij iets vraagt in Mijn naam, Ik zal het doen” (Johannes 14, 13-14).
Is er een profeet, in de Koran of in het Oude Testament, die onze gebeden zal verhoren? Als Jezus een schepsel is – een gewoon mens – waarom beweert Hij dan de waarheid, het leven en de weg te zijn? En hoe kan Hij gebeden verhoren vanuit de hemel?
Jezus is gelijk aan de Vader
Nog wat verderop zegt Jezus“ Als iemand Mij liefheeft, zal hij zich houden aan Mijn woord, en Mijn Vader zal hem liefhebben, en Wij zullen bij hem komen en bij hem wonen’” (Johannes 14, 23).
Jezus zegt hier dat Hij en de Vader zullen wonen bij alle gelovigen die Zijn woord bewaren. Kan een schepsel dit beweren? Is er een profeet (Koran of Oude Testament) die in de harten van al zijn gelovigen kan wonen – ongeacht hoeveel het er zijn, ongeacht waar ze zijn? Hij beweert gelijk te zijn aan de Vader, dat Hij dezelfde capaciteiten heeft als de Vader. Klinkt dit alsof Jezus een gewoon schepsel is?
Conclusie
Is de Vader groter dan Jezus? In zekere zin wel – maar niet in goddelijke natuur, alleen in de manier waarop de Zoon zich in de heilsgeschiedenis aan de Vader onderordent. Denk aan een baas en een werknemer: de baas heeft meer gezag, maar beiden zijn mens. Zo is de Vader groter in autoriteit dan Christus, terwijl beiden dezelfde goddelijke natuur delen.
Het oecumenisch concilie van Nicea (325 na Chr.), dat de toenmalige universele Kerk in Oost en West vertegenwoordigde, formuleert het zo: Christus is homo-ousios (uit het Grieks: homos = “dezelfde”, ousia = “substantie/essentie”) met de Vader.
We kunnen dus concluderen dat deze passage – “De Vader is groter dan Ik” – in de context van het hele hoofdstuk gelezen moet worden. En hoofdstuk 14, net als het hele Nieuwe Testament, toont overtuigend aan dat Christus goddelijk is – wat ons helpt het mysterie van de Drie-eenheid iets beter te vatten en en uit te leggen aan niet-gelovigen.
(1) Sam Shamoun, Sam Shamoun Leaves Muslim SPEECHLESS On Trinity In the Bible | Debate, , gezien op 11 mai 2026
P. Jean
3. Kerk en wereld
De ontvankelijkheid voor de tijdgeest is de grote ketterij van onze tijd, zegt de Guinese kardinaal Robert Sarah, de voormalige prefect van de Congregatie voor de Goddelijke Eredienst, in een interview in het katholieke maandblad La Nef nr 366. “De Kerk moet zich vandaag opnieuw bevrijden van deze wereldse cultuur”. Het is een cultuur waarvan de wereld de dogma’s bepaalt. Het is verkeerd te denken dat er meer naar de Kerk geluisterd wordt wanneer zij spreekt zoals iedereen. De taak van de Kerk is mensen helpen God te ontmoeten.
“Wanneer men het geloof reduceert tot sociologische taal, de liturgie tot vertier, de moraal tot een voortdurende onderhandeling, en de Kerk tot een instelling die zich moet aanpassen aan de wensen van de tijd, dan keert er iets van het heidendom terug, niet in antieke vorm waarbij de mens zichzelf in het middelpunt plaatst, maar in de moderne”. De “angst om de wereld te mishagen” is een vorm van heidendom die “als een vloeibare ideologie” overal binnensluipt.
Op de vraag of hij kritiek mag geven op het beleid van de paus is zijn antwoord erg duidelijk. Soms is het noodzakelijk, maar altijd “met ontzag voor God, met liefde voor de Kerk”.
“Een kardinaal is geen hoveling. Hij is, voor God, een dienaar van de waarheid en een medewerker van de Apostolische Stoel. Van de paus houden betekent niet dat men elk kritisch denkvermogen opschort; het betekent spreken met loyaliteit, soberheid en naastenliefde”. “Als dit pontificaat de Kerk helpt om meer leerstellige duidelijkheid, liturgische diepgang, innerlijke vrede en een gevoel voor God terug te vinden, dan zal het de gelovigen een grote dienst bewijzen”: https://fortesinfide.nl/index.php/2026/05/06/de-terugkeer-van-het-heidendom-zelfs-in-de-kerk/
***
Véronique Jeanne Lévy dient onomwonden Jacques Attali van antwoord. De Franse Véronique Jeanne Lévy is de zus van de bekende « BHL », Bernhard Henri Lévy, een van de leiders van de “nieuwe filosofie” van de jaren ’70. Zij komt uit een erg liberaal joods gezin maar had altijd een sterk verlangen naar het absolute. Haar jeugd was een chaotische tijd van wisselende liefdesrelaties totdat zij de schat van het katholieke geloof ontdekte en gedoopt werd tijdens de paaswake van 7 april 2012. Haar spirituele, nagenoeg mystieke reis, schreef ze o.m. uit in Montre-moi ton visage, 2015.
Jacques Attali is een bekende Franse (veel)schrijver, economist en voormalig belangrijke politieke raadgever. Over de bekeerde Véronique schreef hij nu dat ze de weg verloren was, gemanipuleerd door extreemrechts, antizioniste, geradicaliseerd…
Véronique geeft een schitterend antwoord op een bevlogen, bijna mystieke wijze: “Goede avond meneer Attali…Ja, ik ben een van die ontelbaren, overtolligen…Ik behoor toe aan Christus, de Koning van de joden, van de aarde en van de hemel, de ontwapende en naakte Heer… Ik behoor tot zijn familie Jacques, ik heb de mijnen gevonden, ik ben christen zoals de profeten het al waren, de dichters, de koningen van het eerste verbond, gegraveerd in de steen van de wet voordat ze het vlees aannam in het Hart van zijn barmhartigheid… Ik verwacht Hem, mijn Liefde, hoor al zijn voetstappen… zie uit naar zijn komst… zoals Elias…Maar Hij verbergt zich … in het vervormd gelaat van hen die met een stille schreeuw vermoord worden in de schoot van hun moeder…in de sterk afgeschermde kamers van de Family Planning…
Mijn Welbeminde roept mij ook op om hulp te bieden aan wie medisch een ‘goede dood’, zoals men zegt, wordt toegediend in de gangen van de publieke gezondheid…Helaas, er zijn niet genoeg bedden…en alle kruisbeelden zijn weggenomen. Een dood zonder kruis is een dood zonder zin, zonder open venster, zonder de armen van de Verrezene die de eenzaamheid en de pijn opnemen in zijn eeuwige Vrede…” Tenslotte wil ze Jacques herinneren aan de echte roeping van Frankrijk. “De zending van Frankrijk is het om op de hoogste tak samen met de heilige Ireneus en voor heel de wereld te zingen: ‘De glorie van God is de levende mens’”: https://www.facebook.com/share/1AoFBYteHw/
4. Enkele foto’s
Omheining van tuin van St. Simon afwerken
heepauze aldaar
Wandeling door woestijn naar anti-Libanongebergte
Donkere wolken vanuit Irak
