21.19
Vrijdag 8 mei 2026
1. Meditatie :
Een inspirerende, ‘eerbiedwaardige’ wetenschapper
In onze eerste bijdrage hebben we professor Jérôme Lejeune (1926-1994) voorgesteld vanuit enkele belangrijke momenten uit zijn leven. Nu willen we dit beeld aanvullen en vooral een spiritueel portret geven vanuit zijn karakter en levenswijze, wat anderen inspireerde (1).
Geen geldgewin, eer of luxe
Zijn ontdekking met de onderzoeksgroep van professor Turpin in 1958 van het mongolisme, trisomie 21, bracht de genetica plots op een hoger niveau. Jérôme werd wereldwijd als de grootste geneticus erkend en geëerd. Hijzelf bleef met zijn fiets door Parijs rijden naar zijn laboratorium, naar zijn studenten in de medische faculteit en naar zijn patiënten in het hospitaal. Hij wilde geen afzonderlijke privépraktijk beginnen, waar hij veel meer geld mocht vragen maar bleef zijn patiënten in het hospitaal ontvangen aan de gewone prijs. Hij wilde ook geen privé-woonst en auto met chauffeur van de universiteit, al hadden zijn kinderen dit erg graag gewild.
Radicaal tegen de stroom in
Op 3 oktober 1969, kreeg hij in San Francisco, Californië de hoogste onderscheiding in de genetica, de William Allan Memorial Award. In de wetenschappelijke wereld leefde een ongeduldig verlangen naar meer vrijheid voor experimenten op embryo’s, abortus ….Tegen de verwachting van zijn belangrijk publiek in, pleitte hij in zijn toespraak voor de onbetwistbare erkenning van de menselijke waardigheid van het embryo vanaf de ontvangenis. Dit veroorzaakte een zodanige aardbeving dat hij voortaan wereldwijd en radicaal geboycot werd. Al heeft hij hiermee voor goed de Nobelprijs geneeskunde verspeeld, al weigerden wetenschappelijke congressen hem voortaan uit te nodigen, nooit heeft hij spijt gehad van deze toespraak, integendeel. Met nog meer ijver bleef hij het recht op leven en bescherming van ieder menselijk embryo verdedigen.
Geïnspireerd door de proloog van het Evangelie van de heilige Johannes vatte Jérôme gans de menselijke genetica op zijn manier samen:
“In het begin was er een boodschap en deze boodschap zit in het leven en deze boodschap is leven; en indien deze boodschap een menselijke boodschap is, dan is het menselijk leven”.
Een heldere boodschap
Lejeune kon zijn overtuiging met treffende verhalen illustreren. Ziehier een verhaal van zijn vriend professor Jozef Warkany uit Cincinnati, wiens vader dokter was in Braunau, Oostenrijk. Op 20 april 1889 werd deze dokter in dezelfde nacht opgeroepen voor twee bevallingen. De eerste baby bleek een kerngezonde jongen te zijn. De tweede echter was een mongooltje, een meisje, dat helaas in onze tijd hoogstwaarschijnlijk al lang voor haar geboorte zou gedood worden.
De moeder van dit meisje werd later zwaar ziek en het gehandicapte kind heeft met haar beperkte mogelijkheden haar moeder gedurende de laatste vier jaren een mooie levensavond gegeven. De naam van dit meisje was de dokter vergeten, maar de naam van die jongen niet: Adolf Hitler!
Ziedaar hoe hij onderlijnde dat we gehandicapte kinderen niet als een bedreiging voor de samenleving mogen beschouwen. Tegelijk moedigde hij de ouders aan om hun mindervalide kindje met vreugde en liefde te ontvangen, als een zegen.
Bevriend met dr. Bernhard Nathanson
Dr. Bernard Nathanson (+ 2011) was wellicht de eerste en grootste aborteur te New York. Naar eigen zeggen was hij verantwoordelijk voor ‘n 70.000 gedode kinderen in de moederschoot en hij was vanaf 1969 de drijvende kracht achter de abortusbeweging.
Hij liet een abortus verfilmen: “De stille Schreeuw” (1984). Een vriend-dokter die hij uitgenodigd had om te komen “genieten” van de film is halverwege huilend naar buiten gelopen. Zelf is hij toen pas tot inzicht gekomen en besefte dat het werkelijk om een mens gaat. Hij schreef het boek “Aborting America” (1979) en bekende dat hij propaganda gevoerd had voor abortus met onjuiste cijfers, manipulatie en valse beschuldigingen aan de kerkelijke hiërarchie. Vanaf dat moment is hij actief beginnen getuigen tegen abortus. Lejeune en Nathanson werden vrienden en werden beide door de wetenschappelijke wereld fel bestreden.
De jood dr. Nathanson bekeerde zich en aanvaarde het katholiek geloof omdat, zoals hij getuigt, alleen daarin zijn wetenschappelijke inzichten erkend zag én alleen daarin vergeving van zijn zonden vond. Samen met zijn vrouw is hij sindsdien de hele wereld rondgetrokken om te getuigen van de waardigheid van het menselijk leven vanaf de bevruchting. Zo heb ik hem ontmoet op het internationaal congres van het gezin te Brussel (1988).
Eens werd Nathanson voor het gerecht gedaagd omdat hij een foetus een mens genoemd had en hij vroeg Jérôme Lejeune om hem te komen verdedigen. Jérôme kwam binnen, toonde een grote foto van een foetus van een olifant en vroeg wat dat was. Mensen zeiden spontaan: een olifant! Jérôme vroeg of hij nu gerechtelijk vervolgd moest worden omdat hij deze foetus een olifant noemde!
Dit oordeel slechts om de 3000 jaar
Maandag 7 augustus 1989 genoot Jérôme op zijn manier verder van de korte vakantie die hij met zijn gezin beleefd had bij zijn schoonouders in Denemarken. Hij was veel vroeger teruggekeerd naar zijn laboratorium, terwijl zijn familie, zijn collega’s en assistenten, verder vakantie bleven houden. Nu kon hij eens intens verder werken. Plots telefoneerde zijn vriend Martin Palmer vanuit Amerika en vroeg of hij dringend wilde komen getuigen op het “proces van de eeuw” in Maryville (Tennessee, VS) en woensdag 9 augustus was de laatste dag van het proces! Een gescheiden echtpaar was het oneens over hun ingevroren embryo’s. De man beschouwde ze als “pre-embryo’s” die vernietigd moeten worden. De vrouw beschouwde de embryo’s als haar kinderen.
Jérôme kwam op eigen kosten en getuigde op het proces: een pre-embryo bestaat wetenschappelijk niet. Aan een embryo gaat een spermatozoïde en een ei vooraf. Bij de bevruchting worden ze een zygote. Wanneer de zygote zich splitst wordt het een embryo. Deze eerste cel is de meest gespecialiseerde unieke cel ter wereld. Vanaf de bevruchting is deze mens een mens. Jérôme maakte de rechter, Dale Yong, duidelijk dat hij een oordeel kon uitspreken zoals koning Salomo (1 Koningen 3, 23-27) die het hart van de moeder volgde. En een dergelijk oordeel, zo stelde hij, wordt slechts om de 3000 jaar uitgesproken! (2).
Hij raakte anderen in hun hart …
De rechter heeft inderdaad de embryo’s “kinderen in vitro” genoemd en aan de moeder toegewezen. Er was een massa pers aanwezig in de zaal. Onder hen ook de jonge dokter John Bruchalski die zo onder de indruk was van het getuigenis van Jérôme dat hij zijn werk met embryo-onderzoek en abortus vaarwel heeft gezegd en zich voortaan wijdde aan zwangere vrouwen in nood. En toen de rechter vijf jaar later vernam dat Lejeune gestorven was, nam hij het vliegtuig om op zijn graf te komen bidden.
Ontelbare brieven kreeg hij van moeders en gehandicapte kinderen die hem dankten omdat hun leven veranderde door hem te ontmoeten. Hij was liefdevol, aandachtig, erg betrokken met het leed van de moeders en het kind. Verschillende jonge artsen ontdekten hun roeping langs hem.
… of wekte hevige ergernis
Anderzijds leed hij onder de lauwheid van velen, ook van gelovigen en soms van kerkelijke leiders. De directrice van het hospitaal Notre-Dame du Bon Secours te Parijs vroeg om zijn steun om de abortussen, die toen nog illegaal waren en daar toch plaats vonden te doen stoppen. Lejeune vroeg onmiddellijk een onderhoud met de kardinaal, eindverantwoordelijke van het hospitaal. Deze weigerde hem te ontvangen en verwees hem naar zijn hulpbisschop. De hulpbisschop zei aan Lejeune: “Laat begaan, de wet zal weldra gestemd worden”. Verder verweet hij Lejeune dat hij onverdraagzaam was: “Ik zeg u, voor God, gij zijt een slechte christen”! (3)
Geliefde echtgenoot en geduldige vader met een vaste overtuiging
Hij was een voorbeeld van een echtgenoot en vader. Zijn geliefde vrouw Brithe hield hij iedere dag op de hoogte van wat hij beleefd had. Wanneer een van hun vijf kinderen soms een straffe mening verkondigde die onaanvaardbaar was, bleef hij steeds rustig en trachtte enkel met kalme redenering te overtuigen.
Hij wilde niemand zijn mening opdringen maar aanvaardde niet dat de vrijmetselarij wel vrij haar mening mocht opleggen. Toen een cameraploeg eens zijn laboratorium binnenstapte voor een interview en een reportage, vroeg de cameraman of het kruis niet even van die witte muur mocht. Jerome antwoorde kort en klaar: neen. Deze plaats was immers zijn “lab-oratoire”!
Op de charismatische geloofsdagen te Hoogstraten in 1991
Zelf was ik onder de indruk van zijn toespraak in Paray-le Monial (Frankrijk) en op het 11e congres van het gezin in Brussel (1988). Ik nodigde hem uit op onze charismatische geloofsdagen, de “vijfdaagse” in Hoogstraten op woensdag 24 juli 1991. Tot mijn blijde verrassing kwam hij ’s morgens vroeg al toe, wilde gans de dag bij ons blijven en ik vergezelde hem. Ik was mij niet bewust dat de wetenschappelijke wereld hem wereldwijd had verbannen en dat hij alle tijd wilde geven aan hen die hem wel uitnodigden.
Hij was uiteraard blij met de heropleving van het geloof door de charismatische vernieuwing maar betreurde dat daardoor de zo mooie religieuze liederen van eigen bodem praktisch verdwenen waren. Overal weerklonken dezelfde ritmische charismatische liederen, op z’n Amerikaans. Het inspireerde mij om hem in te leiden met het samen zingen van het oude Vlaamse lied “Nederig stille timmerman” op deze woensdag, toegewijd aan de heilige Jozef. En de ruim 800 toehoorders zongen van de vier strofen nog twee vlekkeloos van buiten! (Toegegeven, ik had zelf wel de tekst voor mij liggen en had de tekst ook gegeven aan pater Maurice Ketelslegers, die de zang met zijn gitaar begeleide).
Terwijl we rondliepen kwamen enkele jongeren achterna en vroegen: “Professor, is aids een gesel Gods?” Ook hierop gaf hij zijn origineel antwoord: “Ik weet slechts drie dingen. Vooreerst dat God altijd vergeeft, vervolgens dat mensen soms vergeven en tenslotte dat de natuur nooit vergeeft!” En de jongeren begrepen dat ze verantwoordelijk blijven voor hun daden.
Zijn passie en zijn kruis
Jérôme Lejeune was het levende bewijs dat wetenschap en geloof samen horen. Het verstand, verlicht door het geloof, geeft nog meer inzicht en wijsheid. Kennis zonder moraal wordt barbaarsheid en geloof zonder kennis wordt afgoderij. Jérôme streed niet tegen mensen maar tegen valse ideeën. En zijn wetenschappelijke passie was een aangepaste therapie vinden om trisomie 21 en andere anomalieën te genezen.
Decennialang bleef hij zoeken en hopen zonder de goede therapie te vinden. Dat was ook zijn zwaarste kruis. Dankzij zijn ontdekking weet men nu vooraf dat een kind gehandicapt is. In plaats van het liefdevol op te nemen en het te verzorgen wordt het nu dikwijls ‘wettelijk’ gedood. In 1996, twee jaar na zijn dood, werd de Fondation Jérôme Lejeune opgericht om dit onderzoek verder te zetten, om voor deze gehandicapte kinderen zorg te dragen en om het recht op leven voor hen te verdedigen.
Zijn vrouw Birthe (+ 6 mei 2020) was hierin een bezielende kracht. In 2007 ontstond de Association Amis du professeur Jérôme Lejeune die zijn werk wil bekendmaken en ijveren voor zijn heiligverklaring die nu de eerste stap heeft bereikt met het Romeinse decreet over zijn “eerbiedwaardigheid”. Inmiddels blijkt men op weg te zijn om de derde kopie van chromosoom 21, oorzaak van de ziekte van Down, uit te schakelen, waardoor een therapie in zicht komt (4).
Stervend nog bezorgd om anderen
Het jaar voor zijn dood werd longkanker vastgesteld, zoals bij zijn vader. De laatste dagen van zijn leven heeft hij veel geleden en vond geen rust of verlichting. In het ziekenhuis lag een man in de kamer naast hem met een TV keihard en zijn deur open. Toen zijn dochter voorstelde om te vragen de deur van zijn gebuur dicht te doen, antwoordde Jérôme: “neen, want deze man is half doof en als je de deur sluit, voelt hij zich nog meer geïsoleerd”.
Hij stierf op paasmorgen 3 april 1994. Dr. Jérôme Lejeune leefde voor God én voor de mensen, hij leefde niet voor zichzelf. Hij was de onverschrokken verdediger van het leven vanaf de ontvangenis en van de gehandicapte en meest weerloze kinderen. Zijn licht blijft schijnen.
-------
(1) Aude DUGAST, Jérôme Lejeune. Portrait spirituel au fil des vertus Salvator, 2021 ;
(2) Jérôme LEJEUNE, L’Enceinte concentrationnaire, d’après les minutes du procès de Maryville, le Sarment, Fayard, 1990 (Engelse titel : A symphony of the preborn child)
(3) Aude DUGAST, Jérome Lejeune. La liberté du savant, Artège, 2019, blz. 235.
(4) https://lesalonbeige.fr/la-trisomie-21-bientot-soignable/
P. Daniel
2. Apologie : Hoe spreek je met atheïst over Jezus (13)
De Drie-eenheid (I)
Inleiding
Na enkele weken onderbreking willen we ons onderzoek hervatten: hoe kunnen we het geloof delen met een atheïst of een agnost? Een belangrijk aspect in deze discussie is het wezen van God. Concreet gaat het om de vraag: hoe kan God één “wezen” zijn in drie “personen”? Apologeet Sam Shamoun (1) licht dit toe.
Fundering 1: “Wezen” is niet hetzelfde als “persoon”
De leer van de Drie-eenheid leert dat er één eeuwig “wezen” van God is en drie eeuwige “personen” die dat “wezen” bezitten.
Het woord “wezen” verwijst naar de staat waarin iets of iemand bestaat. Alles heeft “wezen” – een stoel, een steen, een mens. Maar we moeten voorzichtig zijn: Gods “wezen” is niet fysiek, niet ruimtelijk, niet materieel. Het is anders dan wat dan ook in de schepping.
Niet elk “wezen” is een “persoon”. Een glazen fles heeft “wezen” – ze bestaat – maar ze is geen “persoon”. Daarom moeten we onderscheid maken tussen “wezen” (bestaan op zich) en “persoon” (persoonlijkheid, zelfbewustzijn, wil, emoties).
Dat is Fundering 1: “wezen” ≠ “persoon”. Laten we nu naar de tweede fundering gaan.
Fundering 2: Drie eeuwige “personen” delen ene “wezen” van God
Wat bedoelen we als we de Vader, Zoon en Heilige Geest “personen” noemen? Het gaat niet om “vlees-en-bloed-mensen”.
In verwijzing naar God betekent een “persoon”:
Hij heeft emoties – liefde, woede, verdriet, teleurstelling.
Hij heeft verlangens, een wil, een verstand, gedachten.
Hij is zich bewust dat Hij bestaat, en zich bewust dat anderen bestaan.
Dat maakt de Vader tot een “persoon”, de Zoon tot een “persoon” en de Heilige Geest tot een “persoon”. Ieder is een eeuwige, goddelijke “persoon”.
Dus de leer van de Drie-eenheid kan eenvoudig worden samengevat:
Eén eeuwig “wezen” van God, volledig ingenomen door drie eeuwige “personen”.
Zij zijn niet dezelfde “persoon”. Toch is hun bestaan altijd God geweest. De staat waarin zij bestaan, is de staat van het “wezen” van God.
Waarom raken we in verwarring?
De verwarring komt omdat we alles filteren door onze geschapen werkelijkheid – ons beperkt referentiekader.
In de schepping zie ik nooit één “wezen” dat meer dan één “persoon” heeft. Elk geschapen “wezen” (een mens, een engel, een dier) heeft één “persoon”. Dus neem ik vanzelfsprekend aan: Als God één “wezen” is, dan moet Hij één “persoon” zijn.
Maar die aanname is fout. We leggen de regels van de schepping op aan de Schepper.
God overstijgt de schepping
God heeft ons duidelijk gezegd dat Hij niet identiek is aan de schepping:
“Met wie willen jullie Mij dan vergelijken, dat Ik aan hem gelijk zou zijn? zegt de Heilige.” (Jesaja 40, 25).
Hij overstijgt de schepping, Hij is de schepper. Hij is niet zoals iets wat Hij gemaakt heeft. Er kunnen dingen zijn die analoog zijn aan God, maar niets is identiek aan God.
Veronderstel niet wat God wel of niet kan zijn, alleen maar omdat een schepsel niet één “wezen” in meer dan één “persoon” kan zijn. God is geen mens. Waarom God terugbrengen tot het niveau van het menselijk bestaan, terwijl Hij alle geschapen wezens overstijgt?
Wat de Bijbel zegt
Psalm 89, 7: “Met wie in de wolken kan men de Heer vergelijken? Wie is gelijk aan de Heer onder de hemelkinderen?”
Geen engel, geen hemels schepsel is vergelijkbaar met God. Als engelachtige wezens niet aan God gelijk zijn, waarom zouden gewone mensen dat dan wel zijn? Gods bestaanswijze is totaal anders.
Psalm 147, 4-5 – “Hij telt het aantal van de sterren; Hij noemt ze alle bij hun naam. Groot is onze Heer, en groot is Zijn kracht; Zijn verstand is oneindig.”
Hij kent elke ster bij naam. Ken jij iemand die dat kan?
Alles op een rij
De leer van de Drie-eenheid is:
Eén eeuwig “wezen” van God – drie eeuwige “personen” die dat “wezen” bezitten.
God overstijgt alle schepping. Niets in de schepping is aan Hem gelijk. Wanneer iemand dan tegenwerpt: “God kan niet één wezen en drie personen zijn – dat zouden drie goden zijn,” dan beschouwt die persoon God vanuit een geschapen, beperkt perspectief.
Maar God staat boven de schepping. Hij is de Schepper.
Wat rest er nog?
Als we de Drie-eenheid op deze manier begrijpen, dan is het enige wat ons nog rest te doen, uit de Schrift bewijzen dat:
1. De Vader God is.
2. De Zoon God is.
3. De Heilige Geest God is.
4. De Vader niet dezelfde “persoon” is als de Zoon.
5. De Geest niet dezelfde “persoon” is als de Vader of de Zoon.
Dat is de Bijbelse zaak. En die zaak is stevig.
(1) YouTube, Sam Shamoun, The Trinity Explained PERFECTLY, gezien op 1 mei 2026
3. Kerk en wereld
De Poolse president Karol Nawrocki heeft op 30 april 2026 een wetsvoorstel, dat de echtscheiding wil vergemakkelijken, met zijn veto tegengehouden. Dit wetsvoorstel wil echtscheiding herleiden tot een administratieve formaliteit, waarvoor geen gerechtszaak meer nodig is. Vooral de echtscheiding van gehuwden zonder kinderen zou hierdoor erg gemakkelijk worden.
De grondwet geeft de president het recht van veto. Hij was ook prominent aanwezig op de grootste Europese manifestatie voor het leven die eerder deze maand (19 april) in Warschau gehouden werd. Hij is een vurige verdediger van de waardigheid van het menselijk leven. Het gaat voor hem hierbij om veel meer dan alleen de eerbied voor het ongeboren leven. Dat verduidelijkt hij nu in de verantwoording van zijn veto. Hij geeft hiermee erg waardevolle overwegingen, ook nuttig voor de andere westerse landen.
Het huwelijk is niet zomaar een administratieve formaliteit: “Het is het fundament van het gezin, het fundament van de opvoeding van de kinderen, het fundament van het voortbestaan van de samenleving”. In een gerechtszaak kunnen de diepere oorzaken van hun moeilijkheden naar boven komen, wat in een administratieve regeling niet mogelijk is.
De nieuwe wet wil de echtscheiding van echtparen zonder kinderen zeer gemakkelijk maken. Dit is volgens de president nefast voor de gemeenschap. Hierdoor worden kinderen, die de rijkdom van de gemeenschap zijn, voorgesteld als een last.
Verder stelt hij dat de Poolse constitutie het huwelijk uitdrukkelijk wil beschermen.
“Deze bescherming bestaat niet in het vergemakkelijken van de echtscheiding. Deze bescherming bestaat in het steunen van hun blijvende trouw doorheen verschillende moeilijkheden”.
De lange wachtlijsten bij de gerechtshoven werd aangehaald als motief om van echtscheiding een administratieve regeling te maken. Hierop antwoordt de president gevat : « Het is niet de taak van de staat de ineenstorting te bevorderen van wat het belangrijkste is. De rol van de staat is de gezinnen te beschermen »
Verder wees hij op de demografische crisis, die nu de grootste is in de geschiedenis van Polen. “De vermindering van duurzame huwelijken en de vermeerdering van echtscheidingen bewerkt rechtstreeks een vermindering van het aantal geboortes”.
https://lesalonbeige.fr/pologne-le-president-nawrocki-a-oppose-son-veto-aux-divorces-rapides/
***
Op maandag 26 april 2026 ontving paus Leo XIV in het Vaticaan Sarah Mullaly als aartsbisschop van Canterbury en primaat van de Anglicaanse gemeenschap. Het was een officieel bezoek met alle eer. Nochtans is de Anglicaanse gemeenschap ontstaan uit een schisma, veroorzaakt door koning Henry VIII Tudor (1509-1547), die het gezag van de paus, bisschop van Rome over de Engelse kerk afwees. Hierna is de Anglicaanse gemeenschap een ketterij geworden met eigen wijdingen, liturgie en voorschriften. Het is een mengeling van calvinistische, lutheraanse, zwingliaanse en katholieke elementen.
Paus Leo XIII heeft in zijn apostolische brief Apostolicae curae van 18 september 1896 de ongeldigheid van hun wijdingen bevestigd. Bovendien heeft Paus Johannes-Paulus II in zijn apostolische brief Ordinatio sacerdotalis van 22 mei 1994 de praktijk van twee millennia voor goed bevestigd. Het is Jezus’ wil dat de priesterwijdingen enkel aan mannen worden toegediend, waardoor de Kerk geen enkel gezag heeft om dit te veranderen door vrouwen tot het priesterschap toe te laten: https://lesalonbeige.fr/leon-xiv-et-madame-mullaly-par-labbe-gleize-de-la-fsspx/
We hebben geen bezwaar tegen een privé-ontmoeting van paus Leo XIV met mevrouw Sarah Mullaly, als het hoofd van een schismatieke en ketterse geloofsgemeenschap. Een officieel onthaal van haar “primaat” en haar “aartsbisschop” schept echter de grootste verwarring. G. K. Chesterton (+ 1936) die zelf van Anglicaan een overtuigde katholiek werd, zou hierop ongetwijfeld een pittige commentaar geschreven hebben.
Sinds paus Franciscus openlijk de “inclusiviteit” (iedereen hoort erbij!) verkondigde blijkt er in het Vaticaan echter een autoritaire geest te heersen en een uitsluiting van de meest getrouwen. Vier kardinalen die in een persoonlijk gesprek paus Franciscus enkele verduidelijkingen wilden voorstellen in zijn encycliek Amoris laetitia, wilde hij niet ontvangen. Ze zagen zich verplicht in een open brief hun bezwaren uiteen te zetten. Kardinalen zijn nochtans de naaste raadgevers van de paus die, bij wijze van spreken, zonder bellen binnen mogen. Franciscus liet ook de Chinese kardinaal Zen op het St Pietersplein staan, zonder hem te ontvangen. En zij zijn helaas lang niet de enigen.
De algemene overste van het priesterbroederschap (SSPX), Don Davide Pagliarani heeft paus Leo XIV herhaaldelijk maar tevergeefs om een eenvoudig gesprek gevraagd. Mevrouw Sarah Mullaly, die openlijk de LBGT en abortus steunt ontvangt hij en laat haar de bisschoppelijke zegen geven.
Iedereen begrijpt en aanvaardt dat het hoogste kerkelijk gezag niet ieders wensen kan inwilligen. Dit is echter ook niet haar taak. Zij moet niet de openbare opinie verdedigen of de gangbare meningen uitdragen, maar het Evangelie van Jezus Christus en daarbij voor sommigen, zoals Jezus zelf, een “steen des aanstoots” (een “scandalon”) durven zijn.
4. Enkele foto’s
De omgeving vanuit de Romeinse toren van links naar rechts: op de achtergrond de boerderij, Qâra en het Anti Libanon-gebergte
’n Picknick van de fraters met vis, aardappelen, ajuinen, brood en thee
Welkom voor ’n frater die na tien dagen afwezigheid terugkeert.
